My strange sympathy for ‘el Cholismo’

El jefe: Diego 'Cholo' Simeone

El jefe: Diego ‘Cholo’ Simeone

I cannot quite describe it. Since the day I started loving football, I always appreciated the squads that played ‘total-football’ or something comparable that’s attractive. Examples are the Brazil squad from 1998-2006, Ajax 1995, Ronaldinho’s Barcelona, The ‘Invincibles’ (Arsenal), Spain 2008-2012 and of course Pep’s and Lucho’s Barcelona. I always taught it was in my blood. To love and appreciate the ‘total-football’ concept which Rinus Michels and Johan Cruyff introduced and afterwards was further developed by figures like Pep Guardiola and Aragones.

However, since Diego Simeone took over from Gregorio Manzano in 2011, my ‘limited’ appreciation started changing. It was him who made Atléti finally win against rival Real Madrid after 16 years without a win and even let them lift the Copa del Rey in the rival’s stadium Santiago Bernabeu. From that moment I saw something, that I strangely can enjoy a lot. Which makes it even stranger is that my absolute favorite club is FC Barcelona. A squad that believes in a philosophy which is completely different from the one ‘Cholo’ introduced at Atlético de Madrid. While Barcelona intend to have the ball all the time, Atléti prefers to sit back and let the opposite team have the ball most of the time.

Atleti win Bernabeu

Atlético after the Copa del Rey-victory in Santiago Bernabéu against Real Madrid

One mistake that a lot of ‘total-football’ lovers make, is call Atléti a team that only defends or kills games. But it is more like Simeone lately said: “The one with the most or best soldiers doesn’t always win, it is about the one who uses his soldiers in the best way”. To put it another way, Atlético might have the players to play in another way, but this is the way that works for them and clearly brings them success. Simeone already has brought the Liga to the Calderón, as well as the Copa del Rey and the Europa League/UEFA Cup and he was about 1 or 2 minutes away from winning the Champions League in 2014.

I have to admit. Sometimes I wondered to myself why I appreciate this Inter/Chelsea alike football, which I always despised. But then I started paying some more attention to Simeone’s tactics and the history of the club Atlético de Madrid. And there are many differences between those clubs. For example, the managers at Chelsea/Inter had several millions, if not billions, to spend in the years that they coached their squads. They also had already a very strong experienced squad at their disposal, not at all comparable to Cholo who took over and changed the club’s history. One other example is the way of playing, Inter/Chelsea absolutely showed no intention in playing, it was more luck than actual quality which gave them the UCL. The category ‘killing games’ suits them better, I think.

Simeone changed Atléti’s finances by winning prizes, introducing new talented youth or young players like Koke, Saul, Giménez, Lucas, Savic, Griezmann, Correa, Oblak etc., and developed his system during his years in the Calderón. At first he needed to find his working way and build a squad which could compete with the big two: Real Madrid and FC Barcelona. 2014 was the year in which all the pieces fit together. He perfected the 442 system and managed to knock out Barcelona very deservedly. Also, one very important thing, he managed to win the League after 18 years and he did that in Camp Nou!

Simeone celebrates the League with his players

Simeone celebrates the League with his players

One other thing which Simeone does is change the mentality and end product or level of his players. Antoine Griezmann has changed from a talented flank player at Sociedad to a goal-racking central striker that runs and defends a lot at Atlético de Madrid. Koke grew to a crucial player in midfield with his passes, vision and passion.  And probably the best example is Lucas Hernández, who got his chance in this season when Godín and Giménez were injured. He fitted in perfectly and showed the same ruthlessness as his Uruguayan teammates. It seems like Cholo has something in him that gives him the ability to turn young, talented players into great or at least useful players for his system and squad.

The last thing I want to bring up is the versatility of Simeone and his squad. For example, in his first two years he had strong power strikers, like Falcao and Diego Costa. Next to those powerful target men most of the time he had a more dynamic player, like Adrián, Villa or ‘Cebolla’ Rodrigúez. In the last two seasons this started to change a bit. At first with Mandzukic who didn’t quite fit his system, he lacked speed and creativity. And at the start of this season Jackson Martinez was signed with high expectations which he strangely couldn’t fill. He was sold to China and Simeone started to experiment with two more mobile strikers like Ferreira Carrasco, Angel Correa/Luciano Vietto, the back to his old self Fernando Torres and Antoine Griezmann.

The 'new' Fernando Torres

The ‘new’ Fernando Torres

This kind of unwanted and unexpected change, has made his tactics even better. While he had to give up the advantage in the air and the use of a target man, he now got the possibility to press more upfront and be more unpredictable in his beloved counters. Even though they sit back, when they have the ball they know exactly what to do and how to do it. Players like Saul, Griezmann, Koke, Ferreira Carrasco and the new Torres add a lot to Atlético’s passing game. In this season they started the short passing and combinations in midfield. Something that makes their counters even more dangerous and also gives them the ability to keep the ball sometimes and position themselves good enough to create dangerous opportunities. The counter-pressing is something which makes me ‘enjoy’ Atléti even more. It started with the hard-won 2-1 victory from FC Barcelona in Camp Nou against Atlético de Madrid.

In this game Atlético closed all the passing ways towards Busquets, probably the most important player in Barcelona’s passing game. This excellent pressing resulted in Barcelona playing the long ball, an early 0-1 lead and a big chance at 0-2. More later in the game Barcelona managed to turn the game around, but even with 10 men (Filipe Luis kicked Messi real awful and got a deserved red card) Atlético managed to let Barcelona suffer and it looked more like the 2-2 would come than the 3-1 for Barcelona. After that game it seemed like Simeone finally found the way to beat Luis Enrique’s Barcelona, and he did in the Champions League by using his new counter-pressing technique, which managed to stop the wonderful trio MSN. The season is not over and in about 4 weeks we will know if Simeone once again did something remarkable in Atlético’s history.

It may be said. I never would have expected that I could appreciate a defensive vision on football. But it is the way in which it is executed, that I appreciate a lot. Add Simeone’s passion and the build-up of his success, which I closely followed since he ended the 16-year loss streak of Atlético against Real Madrid, and you get something which could go down into history as one of the most remarkable football successes. I hope this explained my vision on my admiration of Simeone and his Atlético de Madrid. By the way, do not mistake my appreciation for being a fan, i am still a Barcelona fan till death of course!


FC Groningen; op weg naar de eerste beker?

Groningen hoofdfoto
De KNVB bekerfinale staat deze week op de planning en het wordt een strijd tussen twee verrassende ploegen dit seizoen. PEC Zwolle, dat vorig jaar dankzij een 5-1(!) overwinning op Ajax al de KNVB beker won, speelt opnieuw in de finale en gaat het opnemen tegen FC Groningen. De Noorderlingen verrasten vriend en vijand en mogen gaan strijden voor hun eerste bekerprijs in de geschiedenis van de club. Ze speelden al eerder een bekerfinale in 1989, maar verloren deze. Chery en co zullen alles er aan gaan doen om die beker de lucht in te gaan hijsen. Voetbal-Analyse analyseert de succesvolle speelwijze van Groningen, daarbij hun weg naar de finale toe en tot slot de in onze ogen drie belangrijkste spelers.

FC Groningen doet in de Eredivisie mee om de play-off-plekken en bevindt zich momenteel op de achtste plaats. De ploeg uit het hoge Noorden valt dit jaar op door hun enigszins agressieve speelwijze, maar wel een frisse tactiek die punten oplevert in de Eredivisie. Thuis won de ploeg van Ajax, speelde het gelijk tegen kampioen PSV en er vielen ook gelijkspellen te noteren tegen FC Twente en Feyenoord. Niet de minste ploegen dus waar tegen Groningen het vrij goed deed. De trots uit het hoge noorden staat niet bekend als een counter team, hoewel de club wel degelijk beschikt over zeer snelle, vaardige spelers als Mahi, Antonia, Chery en Rusnak. 64% van de doelpunten die Groningen maakte dit jaar werden echter gecreëerd uit open-play, een geheel zelf opgebouwde aanval met passes over verschillende schijven. Daarnaast wordt er gemiddeld per wedstrijd bijna 80% aan korte passes gegeven door de Groningers.

Mahi waagt een poging vanaf afstand

FC Groningen-aanvaller Mimoun Mahi waagt een poging vanaf afstand

Een ander sterk wapen van de Noorderlingen is een standaardsituatie. Uit de 46 goals die de ploeg dit seizoen maakte, vielen elf uit een standaardsituatie. Dat is dus ongeveer 25% van alle gemaakte goals dit seizoen. Eén tip dus voor PEC Zwolle: geef niet teveel corners en vrijetrappen weg aan FC Groningen. Defensief staat Groningen ook redelijk zijn mannetje, de spelers hebben gemiddeld vijf zuivere tackles en twaalf gewonnen luchtduels per wedstrijd dit seizoen. Ook schiet Groningen enorm veel vanuit de tweede lijn, belangrijke spelers als Chery, Rusnak en Tibbling dribbelen en schieten zelf graag. Dit zorgt ervoor dat maar liefst de helft van alle schoten die Groningen dit seizoen loste, vanaf verder dan 18 meter gedaan werden.

Simon Tibbling dribbelt voorbij Ajax-middenvelder Davy Klaassen

Simon Tibbling dribbelt voorbij Ajax-middenvelder Davy Klaassen

In de beker had Groningen geen lastige horde naar de finale toe. Er werd gemakkelijk gewonnen van mindere ploegen als Flevo Boys, Volendam en Excelsior. Wel werd er in de kwartfinale genadeloos afgerekend met Vitesse. De club uit het hoge noorden vernederde, in de eigen Euroborg, de Arnhemmers met maar liefst 4-0. Vitesse dat in de achtste finale nog Ajax, in hun eigen Amsterdam Arena met dezelfde cijfers vernederde, werd gezien als favoriet maar kwam uiteindelijk dus van een zeer koude kermis thuis. Groningen speelde geweldig en de ruime overwinning was de basis voor de uiteindelijke finaleplek die zij inmiddels behaald hebben.

In de ploeg van coach Erwin de Looi zien wij drie spelers als absoluut onmisbaar en zelfs al klaar voor een opstapje in Nederland of elders in Europa. Uiteraard middenvelder Chery, die wekelijks opvalt met doelpunten of fraaie acties. Centrale verdediger Eric Botteghin, de Braziliaanse sterkhouder die ook veelal geloofd wordt in de Nederlandse media. En tot slot de winteraanwinst Simon Tibbling, hij kwam, hij zag en hij overwon. In minder dan een half jaar laat de jongeling zien hoe goed hij kan voetballen en dat een ploeg als Groningen, met alle respect, niet zijn top is.

De sterke Braziliaanse verdediger troeft een Excelsior-speler af

De sterke Braziliaanse verdediger Eric Botteghin troeft een Excelsior-speler af

Tjaronn Chery hebben wij al eerder uit gelicht. Maar spelers als Botteghin en Tibbling zijn echt van enorme waarde voor FC Groningen en kunnen een sleutelrol gaan spelen in de tactiek van coach Erwin de Looi.  De Braziliaanse centrale verdediger geldt als een typische niet-Eredivisie verdediger, hij zet verdedigen WEL op de eerste plek. Iets dat in Nederland nogal verloochent wordt en dat vaak ook enorm wordt bekritiseerd. Zijn defensieve statistieken zijn echter beter dan uitstekend te noemen. De onmisbare factor in het centrum is zeer kopsterk, hij is namelijk 1,92 meter lang en is daarnaast tactisch ook nog eens sterk en beschikt over een redelijke snelheid, waardoor hij fouten van teamgenoten vaak kan herstellen. In dit seizoen kopt hij gemiddeld ongeveer tien ballen per wedstrijd weg uit de gevarenzone, maakt hij ongeveer drie geslaagde tackles in elke wedstrijd en onderschept hij meer dan drie gevaarlijke ballen per wedstrijd. Tot slot wordt hij minder dan een keer per wedstrijd voorbij gedribbeld en heeft hij een succesvol passingspercentage van maar liefst 85%. De complete verdediger dus voor FC Groningen.

Simon Tibbling kwam dus zoals gezegd deze winter over vanuit zijn thuisland Zweden. Hij werd al regelmatig in verband gebracht met Nederlandse teams en Groningen was dus uiteindelijk de gelukkige. De jonge Zweed (20 jaar) bewijst zich week in, week uit als een van de belangrijkste spelers op het middenveld van Groningen. Natuurlijk Chery is de absolute smaakmaker, met de goals, dribbels en assists, maar Tibbling is er klaar voor om het stokje over te nemen, wanneer Chery waarschijnlijk deze zomer vertrekt. De jonge Zweed speelde pas vijftien keer voor Groningen, scoorde slechts één doelpunt, maar Tibbling valt niet op dankzij zijn goals. Het is zijn overall play wat de jongeling zo sterk maakt. Hij heeft per wedstrijd gemiddeld twee geslaagde dribbels en dat terwijl hij het meest als CVM in actie komt voor zijn elftal.

Daarnaast is hij een hele zuivere passer, maar liefst 87% van zijn passes komen aan. Daarnaast is hij elke wedstrijd goed voor meer dan één key-pass en dat als CVM(!). Defensief staat hij uiteraard ook zijn mannetje, hij houdt van aanvallen en zelf het spel maken, maar als het moet grijpt hij in. Per wedstrijd maakt hij gemiddeld twee aanvallen ongedaan en daar heeft hij twee tackles voor nodig. Daarnaast heeft de dribbelaar per wedstrijd niet één overtreding nodig, hij valt dus aan wanneer het kan, maar wordt zeker niet overlopen door zijn tegenstanders. Een ding is zeker: Simon Tibbling gaat alleen nog maar beter worden, houd hem dus in de gaten.

FC Groningen heeft zoals beschreven vele sterke kanten in hun elftal, die zij hebben laten zien in de KNVB beker. Elk team heeft zijn zwaktes, maar in de KNVB beker heeft Groningen het werkelijk fantastisch gedaan. Er werd gesproken over geen uitdaging, maar Vitesse 4-0 inmaken is werkelijk fenomenaal. PEC Zwolle is daarentegen een echte cupfighter, die al weet wat het is om de beker te winnen. Toch zullen spelers als Chery, Rusnak, Botteghin en Tibbling hongerig zijn voor de felbegeerde prijs. Het is de kans van hun leven op dit moment en mede daarom belooft het een spannende pot te gaan worden. Voetbal-Analyse gaat daarom ook niet voorspellen en laat het lekker over aan jullie. Gaat PEC Zwolle opnieuw ervandoor met de beker of gaat Groningen de eerste bekerprijs pakken in hun geschiedenis?

‘La semana de la verdad’

4 januari 2015: op deze dag leek de wereld nog zoveel anders dan vele Barcelona-fans voor ogen hielden. David Moyes en zijn Real Sociedad lieten een zeer matig Barcelona kansloos in het altijd gevreesde Anoeta. Cristiano Ronaldo en zijn Real Madrid waren in topvorm en de Portugese ster werd daarom terecht beloond met de FIFA Ballon D’or. Lionel Messi liet van zich horen op Instagram, door Chelsea spelers te volgen en klaarblijkelijk zijn onvrede uit te spreken over coach Luis Enrique. Die onrust binnen de club leidde tot het opstappen van de vaak bekritiseerde technisch directeur Andoni Zubizarreta en verschillende socios in Barcelona. Hoe anders is de situatie bij Barcelona nu. Inmiddels koploper in Spanje, bekerfinalist en met anderhalf been in de kwartfinales van de Champions League. En in deze week zal blijken hoe belangrijk de nederlaag in Anoeta was. La semana de la verdad; vrij vertaald de week van de waarheid.

Messi na het verlies tegen Real Sociedad

Messi na het verlies tegen Real Sociedad

Waar Lionel Messi in de afgelopen twee jaar af en toe te wensen overliet, tikt hij in 2015 absoluut weer zijn topvorm aan. De Argentijn behaalde nog steeds fantastische statistieken, maar echt flitsend en vooral fris zag het er niet meer uit. Hij werd bekritiseerd en volgens velen was hij ‘finished’. Bij de rivaal, Real Madrid, was het een compleet ander verhaal. Sterspeler Cristiano Ronaldo was ontketend met 17 doelpunten in de Champions League en 31 in de Spaanse competitie. Hij kreeg terecht de Ballon D’or en misschien was dit wel goed, want sinds het verlies in Anoeta is Leo op de top van zijn kunnen. La Pulga maakte al 18 doelpunten, twee meer dan de complete voorhoede van Real Madrid (Cristiano, Benzema en Bale) en gaf ook nog eens acht assists. Daarnaast staat Barcelona dus een punt voor op Real Madrid, zijn ze op weg naar de kwartfinale CL en gaan ze in de beker finale spelen tegen Athletic Bilbao. Door de racha (topvorm) van Lionel Messi neemt hij Barcelona aan de hand. Het team speelt met veel meer zelfvertrouwen en wint vrijwel elke wedstrijd gemakkelijk met goed voetbal. Afgelopen weekend maakte Messi nog een wereldsolo.

Het klinkt dus allemaal positief maar de Catalanen staan nu voor een belachelijk zware week. Twee finales in het eigen Camp Nou, twee wedstrijden die gewonnen moeten worden. De een voor het vertrouwen en de andere voor het belang in Spanje. Woensdag 18 maart komt Manchester City, de Engelse kampioen, naar het Camp Nou en zondag 22 maart komt Real Madrid, de Champions League-winnaar naar het Camp Nou.

Het Zuid-Amerikaanse super trio van FC Barcelona, Neymar Jr, Lionel Messi en Luis Suárez

Het Zuid-Amerikaanse super trio van FC Barcelona, Neymar Jr, Lionel Messi en Luis Suárez

Manchester City verloor in eigen huis kansloos van FC Barcelona in de eerste wedstrijd van de achtste finale tussen de twee topploegen. Het werd slechts 1-2, maar het had in feite ook 1-5 kunnen zijn. Barcelona was vooral in de eerste helft heer en meester en verzuimde om City genadeloos een flink pak slaag te geven. Messi miste in de laatste minuut nog een strafschop en was hier zichtbaar erg pissig over. In de tweede wedstrijd zal City het gevoel hebben dat ze nog kans maken. Als zij immers een vroege goal maken, kan het theoretisch gezien alle kanten. Desondanks ben ik als Barca-fan niet heel erg bevreesd voor City. Waar ik wel bang voor ben is de onderschatting vanwege de naderende (nog belangrijkere) El Clasico. Dé wedstrijd in Spanje en in mijn optiek wereldwijd tussen grootmachten FC Barcelona en Real Madrid.

De laatste Clasico ging kansloos verloren, Real Madrid won met 3-1 in het eigen Santiago Bernabeu

De laatste Clasico ging kansloos verloren, Real Madrid won met 3-1 in het eigen Santiago Bernabeu

Woensdag speelt Barcelona dus voor de Champions League en op zondag wordt alweer één van de belangrijke wedstrijden van het jaar gespeeld. Real Madrid heeft 6 dagen rust tegenover slechts vier voor Barcelona. De belangen van zo een rustperiode mag niet vergeten worden, al heeft het ook zijn voordelen. Barcelona blijft in een ritme, mits de wedstrijd een positief einde kent, en kan op deze manier er boven op knallen.

Real Madrid steekt momenteel niet in de beste vorm. De Koninklijke won eerder dit seizoen maar liefst 22 wedstrijden (!) op rij en leek vrijwel niet te stoppen. Ik geef eerlijk toe, als Barcelona fan was ik oprecht bang voor een dominantie van de Madrilenen. Tot dat ze verloren bij Valencia uit. Al het hele seizoen riep ik, wanneer Madrid onder druk staat voetballen ze niet zo vrij als wanneer een team Real de ruimte geeft. Valencia, Atlético (3 keer!), Athletic Bilbao, Villareal en zelfs Schalke 04 bevestigden mijn theorie. Alle genoemde teams snoepten punten weg van de Madrileense club. Daarnaast steekt Cristiano Ronaldo, de huidig wereldvoetballer van het jaar, ook totaal niet in zijn beste vorm. Hij klaagt veel op zijn teamgenoten, grossiert in het missen van kansen en had weken geleden zelfs geluk met een lichte schorsing na een schandalige overtreding tegen Cordoba. Real Madrid kampte met verschillende blessures van Pepe, Ramos, Modric, James, Marcelo en Coentrao. Dat zijn toch niet de minste spelers, dus de minicrisis in Madrid kan je deels daar aan wijten. Toch vind ik dat als je voor Madrid speelt, je gewoon van een bepaalde kwaliteit moet zijn en je het niet enkel kan afschuiven op blessures.

Een voorbeeld van de prachtige mozaiek tijdens El Clasico in Camp Nou

Een voorbeeld van de prachtige mozaiek tijdens El Clasico in Camp Nou

Mijn advies is daarom dan ook ‘Knock em out while they’re still down’, wat kan worden vertaald als ‘Deel de genadeklap uit nu het nog kan‘. Barcelona speelt thuis met een ontketende Messi, een sterke Luis Suárez en een over het algemeen goed spelend elftal. Daarnaast heb je de onvoorwaardelijke steun van het thuispubliek, die altijd van zich laat horen in El Clasico. Real Madrid dat niet in een goede vorm steekt, eigenlijk zijn al deze factoren het moment om een pak slaag uit te delen. Maar het blijft natuurlijk een wedstrijd op zich die je niet kunt voorspellen. Er staan zoveel geweldige spelers op het veld die in staat zijn om de wedstrijd te beslissen. Mijn geld zet ik hoe dan ook op de kleine grote Argentijn: Lionel Messi. ¡Visca Barcelona y Visca Catalunya!

‘Zorg wordt voor de rijken’


Door: Nüel Weinchard

Politiek volgend Nederland wacht in spanning op de verkiezingen van aankomende week.  Een van de belangrijke punten die wordt aangekaart is de zorg. Hoe zit het met de macht van de zorgverzekeraar ten opzichte van de zorgontvanger? Een van de partijen GroenLinks deed onlangs een uitspraak wat betreft de zorg: “De zorgverzekeraar heeft teveel macht, wij willen dat deze macht wordt beperkt.” Almeerse zorgverlener Giel Zijl is al jaren actief in de zorg als lifecoach en heeft het een en ander te zeggen over de Nederlandse zorg, op landelijke en gemeentelijke basis.


Giel Zijl, lifecoach en zorgverlener

Laten we beginnen met wie je precies bent, hoe oud ben je en wat is je specialiteit op het gebied van de zorg? – “Mijn naam is Giel Zijl. Ik ben 46 jaar oud, ik heb een bedrijf dat zorg biedt aan ouders met kinderen met autisme en ADHD. Daarnaast bied ik ook zorg aan mensen, die in de knoop zitten met hun psychologische zorg en daar hulp mee nodig hebben. Dus ik doe eigenlijk ook een stuk aan coaching en probeer dat dan op een zo open mogelijke manier te doen, zodat de mensen zelf hun regie houden, om later zelf weer de touwtjes in eigen handen te kunnen nemen.”

Wilde je altijd al in de zorg aan de slag, wist je bijvoorbeeld toen je klein was al dat je dit wilde gaan doen? – “Eigenlijk wilde ik niet in de zorg gaan werken. Ik had namelijk twee zussen die allebei in de zorg zaten en allebei als verpleegkundigen werkten. Destijds dacht ik: Nee dat hoef ik niet, laat mij maar wat anders doen. Ik ben toen een receptionist-opleiding gaan volgen en dat bleek achteraf toch niet helemaal mijn ding. Uiteindelijk ben ik toch in de verpleging terecht gekomen en ben ik gestart aan een opleiding voor verpleegkundigen, alleen werd ik ziek en toen kon ik het niet meer volbrengen. Vervolgens ging ik de administratieve kant uit maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus uiteindelijk ben ik toch weer in de zorg terecht gekomen. Ik vind het ontzettend leuk om met kinderen aan de slag te gaan en vooral met hun ouders, om van hen een stukje zorg even te ontnemen, zodat zij het later weer op kunnen pakken, wanneer zij zich sterk genoeg voelen.”

Hoe vind je dat de zorg, als zorgverlener zijnde, in jouw woonplaats Almere is geregeld? – De zorg in Almere zit op dit moment denk ik in een groeifase, omdat we natuurlijk heel erg bezig zijn met allerlei overhevelingen van het Rijk naar de gemeentes toe. En dan moet je altijd kijken of en hoe het gaat lopen. Waar we op dit moment vooral mee bezig zijn binnen Almere is dat we het heel dicht bij de burgers van Almere willen houden. Ik denk dat dit in ieder geval een heel goed doel is alleen is het op dit moment, met het budget dat de gemeente heeft, de vraag of het toereikend genoeg is om iedereen te kunnen voorzien van zorg. En dan doel ik voornamelijk op de vraag of de kwaliteit van de zorg gewaarborgd blijft. Want ik denk dat dat wel een belangrijk punt is voor de gemeentelijke zorg.”

Een mooi beeld van de moderne stad Almere

Een mooi beeld van de moderne stad Almere

 GroenLinks bracht onlangs naar buiten dat het vindt dat de macht van de zorgverzekeraar beperkt moet worden. Wat vind jij van deze stelling? – “Ja, dan kijken we heel specifiek naar de zorgverzekeraar. Ik denk dat deze ook wel een belangrijke speler is op dit moment, omdat een gedeelte van de zorg vanuit een PGB (persoonsgebonden budget) of vanuit de zorg in natura terug is gegaan naar de zorgverzekeraar. Maar ook dat de zorgverzekeraar natuurlijk een inbreng heeft in medicijngebruik, over welke huisarts je mag hebben of welke specialisten. Dus ik denk dat wat dat betreft het nodig is dat de zorgverzekeraar de regie ook nog steeds houdt bij diegenen die de zorg nodig hebben. Wij weten zelf welke zorg we nodig hebben, wij weten zo langzamerhand steeds beter wat voor kwaliteit wij willen hebben en ik denk dat het daarom heel belangrijk is om dat in de gaten te houden, maar ook het budget van de mensen. Niet iedereen kan zeggen van: ik zit in Almere, we hebben een ziekenhuis in Almere, maar het valt niet onder de zorgverzekeraar waar ik onder zit, dus ik moet ineens naar Lelystad of Amsterdam. Dat zijn weer extra kosten die je dan moet maken om daar te kunnen komen. Dus wat dat betreft is het denk ik heel belangrijk om te kijken van: wat mag de zorgverzekeraar daar wel in doen en wat dan niet? Of het een goed idee is om daarin de macht te gaan beperken, dat weet ik niet, maar ik denk dat het wel goed is om daar in ieder geval goed naar te kijken en erover na te denken.”

Dus eigenlijk ervaar je niet per se zelf dat de zorgverzekeraar teveel macht heeft, maar ben je eigenlijk meer voor een soort compromis tussen de verschillende partijen: zorgverlener, patiënten en zorgverzekeraar? – “Ja klopt, we moeten het samen doen. Het is geen kwestie van wie heeft nu macht en wie heeft nu geen macht, maar ik denk dat het heel belangrijk is om te zorgen dat we met elkaar eruit komen. Het zou om de gezondheid van de zorgontvanger moeten gaan, maar er is iemand anders die er in feite een bepaalde macht over heeft. En dat is denk ik niet de bedoeling. Ik denk dat je het samen moet oplossen, want de ontvanger weet bijvoorbeeld ook niet welke ziekenhuizen het beste zijn, of welke zorgverlener dan het beste is voor hen. Het is belangrijk om daar gezamenlijk uit te komen.”

Het logo van politieke partij Groenlinks

Het logo van politieke partij GroenLinks

Hoe denk je dan over de zorgverzekeringen in Almere? – “Eigenlijk heeft de gemeente Almere weinig te maken met zorgverzekeringen. Ik weet wel dat Almere heel goed geregeld heeft dat er voor mensen, die in de bijstand zitten of beneden een bepaald inkomen zitten een collectiefverzekering met een zorgverzekeraar beschikbaar is. Maar verder heeft Almere weinig te maken met zorgverzekeringen, want dat is landelijk geregeld. Eigenlijk zorgt de landelijke regeling ervoor, dat de zorg steeds verder van de burger afstaat. De zorgverzekeraar heeft een bepaalde positie en op dit moment kan een zorgverzekeraar doen en laten wat hij wil. De ontvanger heeft bepaalde keuzes waar hij zich aan moet houden. Je kan bijvoorbeeld niet bij die specialist terecht, of bij dat ziekenhuis. Je moet specifiek naar dat ene ziekenhuis van de verzekeraar. Daar heeft jammer genoeg Almere, een plaats, weinig invloed op. Ik denk dat Almere daar graag meer invloed op zou willen hebben, zodat de burgers grotendeels hun eigen keuzes kunnen maken.”

Wat zou dan een mogelijke situatieschets zijn qua zorgverzekeringen in Almere? Als zij de situatie willen verbeteren, wat zou dan een oplossing kunnen zijn? – “Wat dan van belang is, is dat er dan een hele goede ontwikkeling is wat betreft de zorg in Almere en dan bedoel ik niet alleen de zorg waar ik het net over heb gehad. Dus niet enkel de PGB, vanuit het rijk naar de gemeentes toe, maar ook dat er specialisten beschikbaar zijn binnen een bepaalde straal in Almere. En ook dat individuen hun eigen ziekenhuis binnen de zorgverzekeringswet valt of dat de zorgverzekeraar deze ook vergoedt. En dat je niet per se naar Lelystad of Amsterdam hoeft af te reizen. Ik denk dat daarin onder andere Almere, of een andere gemeente zich enorm sterk in kan maken, om de zorg heel specifiek af te stellen voor de ontvanger.”

De politiek maakt vaak beslissingen en komen er achteraf achter dat het niet altijd de meest verstandige beslissingen waren. Jij kan met je jarenlange ervaring dat vast veel beter beslissen. Wat mist de politiek in Nederland dat jij graag zou zien veranderd worden op het gebied van zorg? – “Ik denk dat het van belang is dat de politiek niet de politiek bedrijft omdat zij denken dat ze altijd gelijk hebben. Zelf heb ik altijd het gevoel dat daar een soort machtsspel in zit, terwijl het zou moeten gaan om: hoe dienen we de mensen? Het zou ook in hun eigen belang moeten zijn. Als ik bijvoorbeeld in een politieke partij zou zitten, dan zou het voor mij zelf ook belangrijk moeten zijn. Hiermee bedoel ik, dat ik mezelf, als politicus verplaats in de gedachte van de zorgontvanger: Welke zorg heb ik nodig? Ik wil graag dat er zoveel mogelijk perspectieven bij elkaar gebracht worden, dat de verschillende partijen zoveel mogelijk ideeën bij elkaar verzamelen en vanuit dat idee gewoon het beste eruit halen. De politieke partijen werken dan wel samen, maar ik heb op dit moment nog steeds het gevoel dat ze helemaal niet samenwerken. Ze hebben allemaal hun eigen agenda en aanhang. En ik denk dat dat een van de dingen is, dat wel van tafel mag. We gaan samenwerken! We hebben momenteel geloof ik 14 politieke partijen, laten we nou zorgen dat we met die 14 partijen rond de tafel gaan want iedereen heeft een goed plan voor de toekomst. Dat zou ik graag willen zien gebeuren.”

Wat is jouw realistische verwachting voor de Nederlandse zorg in de toekomst? – “Als wij op deze weg doorgaan, dan wordt het in de toekomst voor diegenen die het echt nodig hebben en daar reken ik onder andere chronisch zieken onder en mensen die in feite weinig inkomen hebben, lastig om nog toegang te krijgen tot de zorg. Als we op deze manier doorgaan dan wordt de zorg denk ik enkel toegankelijk voor de mensen die rijk zijn. Zij kunnen in feite overal heen, zij hebben voldoende middelen om in de juiste ziekenhuizen te komen en ik denk dat iedereen recht heeft op dezelfde zorg. En dan hoeven we het helemaal niet duur te maken, want dat is ook waar we op dit moment mee bezig zijn. We maken de zorg zo ontzettend duur, zo ingewikkeld, terwijl het zo eenvoudig is. Net als hoe studeren voor de rijken wordt, verwacht ik dat hetzelfde gaat gebeuren met de zorg.”


Zorg wordt voor de rijken, je zult dus moeten zwemmen in het geld


Netflix of piraterij; wie komt als winnaar uit de concurrentiestrijd?

NETFLIX1Door: Nüel Weinchard

Sinds september 2013 werd de van origine Amerikaanse dienst Netflix gelanceerd in Nederland. Het internettelevisie-medium werd een succes en heeft zo’n twee jaar later bijna 1 miljoen Nederlandse gebruikers. Ondanks het succes van de internetdienst zijn er natuurlijk ook concurrenten aanwezig. Een van de grootste en meest zorgwekkende concurrenten is de piraterij, vormen hiervan zijn streaming, torrents en een vergelijkbare Netflix dienst genaamd Popcorn Time. Waar Netflix vraagt om een kleine vergoeding, is Popcorn Time gratis en dus logischer voor de doorsnee film of seriekijker. Daarnaast is de dienst dus illegaal en heeft het hiermee een groter aanbod dan Netflix, waardoor mensen eerder voor Popcorn Time kiezen.

Joris Evers, hoofd communicatie Netflix Europa, denkt dat Netflix piraterij moet beschouwen als een serieuze concurrent. “Wij denken uiteindelijk dat piraterij voortkomt uit frustratie van de consumenten. Je wilt graag iets kunnen zien en dat kun je niet altijd makkelijk op een legale manier krijgen, of het is heel duur of te ingewikkeld om te begrijpen.” Desondanks is Evers ervan overtuigd dat Netflix vooral vanwege hun service en kwaliteit de langste adem zal hebben. “Wij zijn ervan overtuigd dat als er eenvoudig te gebruiken en betaalbare alternatieven zijn, mensen daarvoor zullen kiezen.


Rutger Ochsendorf, een 19-jarige communicatie-student aan het Windesheim Flevoland en een fervent Netflix-gebruiker is erg tevreden met de dienst. “Sinds een jaar ongeveer gebruik ik Netflix, toen ging mijn gratis maand in en sindsdien heb ik het aangehouden omdat ik het een hele fijne dienst vind. Ik houd ervan om vrije tijd te vullen met een leuke film of een serie. Na bijvoorbeeld een hele lange dag op school of na het stappen op een zondag, kijk ik lekker naar Netflix. Daar is Netflix een hele fijne dienst voor. Het beschikt over een groot assortiment films en series, die ook nog van een goede kwaliteit zijn en met ondertiteling te bekijken zijn.”

Ondanks de waardering van hem voor Netflix begrijpt Rutger ook de keuze van andere films en serie liefhebbers voor piraterij. Wel kaart hij het verschil tussen Netflix en piraterij aan. “Om mij heen hoor ik dat heel veel mensen op het internet kiezen voor piraterij, zoals torrents, streaming etc. Zelf kies ik voor Netflix omdat het een gegarandeerde kwaliteit biedt. Het is altijd High Definition met mooie ondertiteling en mits je een goede internetverbinding hebt hapert het nooit. Bij torrents en streams kun je ook te maken hebben met slechte kwaliteit, geen geluid of zelfs dat de video niet afspeelbaar is. Daarnaast heb ik ook gehoord dat het heel slecht voor je computer is, het kan virussen bevatten en dingen binnenhalen die je totaal niet wilt.”

De communicatie-student denkt te weten waarom mensen voor de piraterij kiezen en heeft daarom enkele verbeterpunten. “Ik denk dat toch een heleboel mensen zullen kiezen voor de piraterij, want sommige mensen vinden 8 euro per maand gewoon te veel. Ik denk ook, dat mensen voor piraterij kiezen omdat als je een serie volgt je dan een dag na dat het in Amerika wordt uitgezonden het kunt kijken, terwijl dit bij Netflix niet het geval is. Dat is dan denk ik ook waar Netflix hun grootste verbeterpunt zit. De kwaliteit is prima in orde, maar ik denk dat als de dienst up to date zou zijn, dat heel veel mensen bereid zouden zijn om de gevraagde 8 euro neer te leggen. Het feit dat Netflix bij heel veel series achterloopt op de tijd in Amerika, is voor heel veel mensen een groot struikelblok om Netflix aan te schaffen.”

Stichting Brein

Stichting Brein, de autoriteit op het gebied van piraterij in Nederland, beschouwt diensten die ongeautoriseerd (zonder rechten) streamen, bevorderen of aanmoedigen als het grootste gevaar voor Netflix. De stichting spreekt dergelijke websites aan en indien dit niet werkt omdat de site zich in het buitenland bevindt waar handhaving niet of nauwelijks werkt, dan is blokkering op zijn plaats. Of dat in Nederland kan, ligt aan de Hoge Raad. Het ligt in de lijn der verwachting dat dit zo is aangezien het al in een tiental EU landen is toegewezen op basis van dezelfde regelgeving en ook door het Europees hof is toegestaan.

Toch verwacht Stichting Brein dat diensten als Netflix uiteindelijk de strijd zal winnen van de piraterij. “De verwachting is dat het piraterijprobleem beheersbaar kan worden gemaakt door de combinatie van legaal online aanbod, voorlichting aan consumenten die inbreuk (dreigen te) maken en de continue verstoring van concurrentie door illegaal aanbod.”

Voor mensen zonder Netflix, bekijk hieronder een quick guide:

Alexis Sánchez; from the mines in Chile to being the star in London


His pants are always up his thighs, his hair always looks perfect, but this doesn’t stops him from working very hard for his team. This is Alexis ‘Tocopillano’ Sánchez in a nutshell. The Chilean star was signed last summer by Arsenal-coach Arsenè Wenger and he has lived up to all the expectations in London. He scores, he assists, he entertains the fans in the Emirates, but most of all he shows so much energy in a match. Minute 1 or minute 90, it doesn’t matter for this Alexis. He keeps on going for his team, if it’s a friendly or a final, you won’t see the difference for Sánchez. The number 17 from Arsenal took a long and tough road to the top, but he never forgets where he came from, and this is projected in his game.

He was born in Tocapilla, a small mining town in Chile. That’s why people call him Tocopillano, which can be translated as citizen of Tocapilla. Alexis grew up without a father and was raised by his mother, who had to work as a cleaner at her son’s school. Alexis showed his football potential at a young age, but he had to go school and support his mother financially at the same time. He washed cars and did small jobs in the mines to help his mother pay the bills. His talent kept growing and showing itself and he realized after a while that football offered him an opportunity, which could help his mother and the citizens of Tocapilla.

If I had not become a football player I would probably have ended up working in the mine, or doing something else, something tough, but I would have done something. I wanted to triumph as a footballer to help the family and the people of Tocopilla.” – Alexis Sánchez himself

Sánchez started playing for local club Cobreloa and when he was 16 years he made his debut for the club. After one impressing season for Cobreloa he got noticed by Serie-A club Udinese and they signed him, but loaned him immediately to Chilean big club Colo-Colo. Alexis did well in his country of origin, but he was deemed not yet ready for the Serie-A. He was sent on loan one more time, this time to River Plate, a big club in Argentina. Alexis played together with Radamel Falcao under current Atlético Madrid-coach Diego Simeone. The 18-year old played fantastic and was finally ready for a European top league. Udinese called him back to Italy and he got the chance to prove himself. In Udine he won the hearts from the fans and this helped him to grew to the great player he is nowadays. He played together with compatriot Mauricio Isla and formed a deadly coupe with Antonio Di Natale. He showed himself as a player who likes to run at defenders and dazzle them with great skills. The Chilean youngster worked hard, scored a lot and always entertained the fans in Udine. That’s why they gave him the nickname ‘El Niño Maravilla’ (Boy Wonder). He qualified for the Champions League with Udinese and scored or assisted 26 goals for Udinese in two years.

Due to those great two years in Italy, Marcelo ‘El Loco’ Bielsa, who was the coach then, gave him the chance to play for the national team of Chile. Tocopillano took that chance gratefully; under the wings of Bielsa he grew to being the best player in Chile and in 2010 he was picked for the World Cup in South-Africa. This WC would ensure that the general public would notice Alexis Sánchez. In South-Africa he dazzled defenders with his runs, he gave assists, scored goals, but also showed his enormous work ethic. Barcelona watched him multiple times and decided to pay no less than €35 million for Alexis Sánchez.

In Barcelona he would play with stars like Andrés Iniesta, Lionel Messi and Xavi Hernández. It was a dream coming true and he was very motivated to start playing for the Catalan club. He however was struggling in his first two years at the club. The Chilean star arrived when Barcelona’s domination in football started decreasing. Sánchez needed to fulfill a role in the tiki-taka game which didn’t fit him. He worked hard as always and tried to function in small spaces, but he lacked often and especially in the beginning it seemed like Sánchez wasn’t good enough for the absolute top level. He won the League in his second season, but his best season for FC Barcelona was his last. In that particular season he scored goals against rivals Real Madrid and Atlético Madrid. Coach Tata Martino however often benched him in the big games and this destroyed Alexis’ confidence.

Rumors were told that he would leave Spain for the Premier League and Barcelona said that they wouldn’t sell the Chilean, unless they received an astronomical bid for him. After a successful World Cup in Brazil with Chile, Arsenal was the club who wanted Sánchez the most. The French manager Arsène Wenger had to sign Alexis and paid €45 million for him. Wenger was very satisfied with this transfer and immediately showed his confidence in Sánchez. This was what Alexis needed, a new impulse. A place where he could be himself and where he doesn’t need to fulfill a specific role like in the Catalan capital.

“Alexis will add power, creativity and much quality to our squad and we are all looking forward to him joining up with us in a few weeks. He has consistently produced top-quality performances at the highest level for a number of seasons now and we are all excited to see him integrate into the Arsenal squad. I’m sure all Arsenal supporters will join me in welcoming Alexis to our club.” 

None of these words told were lied. Sánchez is presenting himself as one of the best players in the Premier League and the world. Wenger gives him the freedom that he needs. El Niño Maravilla has a free role and can ask for the ball where he wants, and he likes to do this too. He scores and assists almost every match and dribbles defenders for fun, he runs past them as if they are pawns. Almost every week he saves and drags his team trough matches, he runs from minute 1 to minute 90 (including extra time) after his opponent to drive them crazy. When he loses the ball, he will keep on running after the defender until he has captured the ball back. And often when he does that, he goes on to do something decisive for his squad. He already scored eighteen goals for Arsenal and it is fair to expect that this amount will highly increase.

Alexis bonds well with players like Santi Cazorla, Oxlade Chamberlain and Aaron Ramsey, and then players like Mesut Özil, Theo Walcott and Jack Wilshere still have to return fully fit. Arsenal plays football in a way that is comparable with FC Barcelona’s playing style. Both teams like to have the ball, to attack a lot, but Arsenal still plays more direct and this benefits Alexis. He likes to combine with the mentioned players and when a player makes a run forward, he has the ability to find that player with a perfect pass.

In multiple games this season Alexis showed his tactical worth for Arsenal. His favorite position is obvious one of the wings, but he can also proof his worth as striker. In absence of strikers Giroud and Welbeck, Alexis played well as a number nine. He is physically very strong, but he also has enormous pace and can finish very clinically. Next to all that he always tracks back and thanks to this, it sometimes even seems as if Arsenal have twelve players on the pitch instead of eleven. The Chilean however still have to show his worth in big games for Arsenal, he often works hard and plays okay, but he isn’t decisive enough. He did score goals against Manchester City in the Community Shield final and against Dortmund in the Champions League, but failed to score against clubs like Chelsea, Liverpool, Manchester United and Tottenham Hotspur.

Watch a beautiful Alexis’ highlights video below:

Hidden mafia in Catalunya: part one

This is a piece written by a great friend of mine, someone who absolutely loves Barcelona and knows a lot about the club and everything related to it: Jessin Chulado. Be sure to add him on Facebook!

laporta pep y johan

Sports director Zubizarreta has finally left the club, shortly after, Carles Puyol, the former Barca player has left the club as well. After these two, there were a few more members inside the club who made the decision to leave Barca. This drama is even more bigger than the best watched movies on Netflix, even more shocking than the mysterious story from the biggest maffia boss ever ‘El Chapo Guzman’. It is even bigger than the most biggest scam from Bernard Madoff. How is this possible? I am sure you all are curious. This has been happening for years. The big political games from the board of FC Barcelona. A board that always finds another scapegoat for their own horrible mistakes. With characters like: Josep Lluis Nuñez, Joan Gaspart and Sandro Rosell. Other names like: Joan Laporta, former president of FC Barcelona and one of the greatest economists in the world and also professor at Columbia University; Xavier Sala i Martin are the ‘ good guys’ for FC Barcelona. Just like in comicbooks they fight against the villains who only care for doing evil and ruining everything that’s good. In this article I will try to describe a couple of the failures made by the board and former presidents at FC Barcelona.

After being an incompetent president for four years at FC Barcelona, Sandro Rosell finally left the club in january last year. During these four years he did many bad things. The departure of Pep Guardiola is a perfect example from his mistakes. The current Bayern Münich coach said that he felt slightly stressed; while he actually wasn’t saying the truth. The succesfull coach always stood behind Laporta’s side, he and the most socios (members from the club) were not pleased with the decision from Rosell of suing Laporta for financial fraud. Rosell also started a dirty media campaign against Laporta. It was not strange from Pep to pick Laporta’s side; He was the one who gave Guardiola the chance to coach, via Barcelona B, the first squad of FC Barcelona. Pep is also very fond of Johan Cruijff – and the legendary number 14 is on Laporta’s side as well.

From the moment Sandro Rosell was signed, the club changed a lot. From a respected club, mostly by his youth system who gives youngsters a great chance at football, it has turned into a club which has lost a lot of its charm. The image and name of the club are damaged. This all happened thanks to current president Bartomeu and the last one who left the club; Sandro Rosell. Former president Laporta signed two suitable boardmembers who only committed themselves to financial business. The first one was Ferran Soriano, who convinced the banks to loan FC Barcelona money, however the best man left and another great economist took his place; Xavier Sala i Martin. At the time Barca started with a big dept and there wasn’t one bank which would loan money to the club. Barca was on the edge of banktrupcy thanks to Joan Gaspart and Josep Lluis Nuñez, who both were very incompetent for the job. Gaspart even stole money from the club and started building his own hotelchain. This in combination with poor negotiation with intermediaries, got Barcelona in huge problems. The dept decreased during the Laporta period; but nobody can make 470 million euro disappear in just seven years.

A financial plan was made and showed to the banks and they decided to loan Barcelona money. A huge rebellion took place. In 2002/03 Barca had an income of 137,7 million euro. Despite that it wasn’t a bad amount, they still didn’t run break-even. They still lost more money than they received. In that same year the club spent 308,1 million euro – and that while the club didn’t even qualified for the Champions League. Laporta created a clear plan and the board members presented it to the banks and after this the fans were asked if they wanted to take a bigger part in the club. This action made the number of club members rise hugely, which created extra earnings. 120.000 club members each paid 100 euro; this was ofcourse a great source of income for the club. Players were sold, salaries were reduced, while bonusses were raised.

Barcelona spent 168,2 million euro in 2003/2004, what meant that the club was spending 139,9 million euro less than the year before. Barca also received 174,2 million euro in that year. In 2004/2005 the club had an income of: 264,4 million euro. Every year the amount became bigger, in the season 2009/10 it was raised until 445,5 million euro. The Laporta board made profit, while Rosell said that the club lost millions of euros. At the end of every season the board made the figures pubicly (income, expenses), thinking about recorded agreements about money and television/sponsor income which were paid until the end of the year. Also the sale of Yaya Touré (30 million euro) was included in that year’s annual report.

-Laporta and Rosell applauding Puyol who brings in the La Liga trophy

Rosell started playing his games, because he knew that he could ruin the board at that time. When he was signed, he used the income (from Laporta), at his own income. Such as the Yaya Touré money; even though this was done by Laporta. Rosell sold Thierry Henry with a loss of six million; but he shoved this on to Laporta. Laporta started with a 470 million euro dept – and decreased it with more than 40 million. Barcelona had their most succesful period in the clubs history. Johan Cruijff and Pep Guardiola, ofcourse, had a great part in the success as well.

Cruijff recommended coaches and introduced the legendary system. Guardiola made the team compete at a legendary level – and gave the youth many chances to grow and succeed at FC Barcelona. Laporta took care of great transfers and negotiation with companies. Joan Laporta left the club in 2010, after he had been the president for seven years. Elections took place, this only was done by club members, (socios). Sandro Rosell, former top man of Nike Spain and South-America, took over. The current president, who receives a lot of criticism, was Rosell’s companion and principally did all his work; Rosell forwarded almost everything towards the board and did almost nothing himself. Sandro Rosell however still had a few great deals, he got Cesc Fabregas in and the Spanish midfielder even paid 6 million euros out of his own money. He also signed leftback Jordi Alba. However, Alexandre Song was a big failure; Barca paid 19 million euro (!), while he actually added nothing to the squad.

This was the first part of the article about the board from FC Barcelona. In the next part I will write about the signing scandal of Neymar, Joan Laporta who was sued and the incompetent decisions from Josep Bartomeu.


Make sure to add Jessin Chulado at Facebook.

Mening Zwollenaren verdeeld over komst Starbucks

Door: Nüel Weinchard

Zwolle -De meningen in Zwolle zijn verdeeld over de komst van de nieuwe Starbucks. Aanstaande vrijdag komt er naast het treinstation van Zwolle een nieuwe Starbucks.

In hartje Zwolle gaven verscheidene Zwollenaren hun opinie. Wat vind jij van de komst van een nieuwe Starbucks in Zwolle?, vroeg ik aan hen. Het bleek dat een bewoner helemaal niet zat te wachten op de luxe koffie van de Starbucks: “Ik doe niet mee aan de Starbucks hype. Ik vind het zo’n onzin, doe mij maar gewoon lekker normale koffie van de Zwolse kiosk”, zei de bewoner.

Een student uit Zwolle had een iets meer neutrale mening naar de Starbucks toe: “Ik heb nog nooit bij Starbucks koffie gedronken. Nu de Starbucks in Zwolle te vinden is, zal ik het echter wel gaan proberen”, zei de student. Tot slot viel er ook een positieve mening te noteren van een Zwollenaar: “Ik vind Starbucks echt fantastisch. Ik ben daarom ook erg blij met de komst van de nieuwe Starbucks. Zij kunnen mij dus regelmatig verwachten in het nieuwe filiaal”.

Update: Bekijk de volgende video van RTV-Zwolle, zij waren erbij toen de Starbucks in Zwolle openging. 

Changes in North London

Arsene Wenger Arsenal logo

The disappointment for Wenger and the fans.

Every summer it was the same story. Arsenal FC had a season in which they failed to receive one trophy, and achieving the fourth spot, which allows you to play in the Champions League, was celebrated by the fans as winning the title. The majority of people who watch football laughed about Arsenal. They saw a club which always plays good football , has some nice players, but in width and financially never really could get involved for the trophies.

Arsenal-Invincibles-Squad-2003-04-Things used to be very different with Arsenal. As an example the football year 2003-2004, in which Arsenal won the league unbeaten. Legends like Thierry Henry, Dennis Bergkamp, Patrick Vieira, Robert Pires, Fredrik Ljungberg and Gilberto Silva formed a unbeatable team in the Premier League, leaving Arsenal without a defeat. In addition, Arsenal had another strong year, in which they managed to reach the CL final. In this final FC Barcelona too strong for “The Gunners”. After this for Arsenal surprisingly strong years, it actually went down hill. Each year, the best players at Arsenal were left and got sold and there were mediocre up to pretty good players bought instead. This resulted in lesser results for Arsenal, and it took 10(!) years to win another trophy.

Emirates StadiumWhy?

What is the reason that Arsenal is as far gone? What you often hear is that coach Arsene Wenger is a stingy coach. He would not be willing to spend to strengthen his team. He would rather look for cheap options, which would give him more opportunities than to pay an huge amount of money for a top player. What many people however forgot was that the financial situation of Arsenal was complicated. Before the Emirates Stadium was built, Arsenal played in the beautiful Highbury. The rules around the seats in stadiums in England were at the time changed, this changed the capacity of Highbury, from 63,000 to 38,000. The request to expand the stadium and get more seats, such as Manchester United did with Old Trafford, was rejected. This rule brought Arsenal in a financial disadvantage and also meant that far fewer fans than previously could get in the Highbury stadium. The only solution was to build a new stadium, so that Arsenal could keep their financial situation stable and to expand the capacity in the stadium.

The Emirates Stadium (see picture) was built from 2003 and was ready for the testimonial match of Dennis Bergkamp in 2006. This project was estimated at € 500,000,000. Arsenal knew it could be a big risk, because it is a very huge amount of money, and a rich oil-owner or  a Sheikh was not available for Arsenal.  Given the aforementioned situation, however, they had no choice and they was decided to start the project. In the early years that the stadium was built, Arsenal still won some prices and reached the final of the Champions League, but after 2004 it took ten years to win the next trophy. Arsenal paid off the Emirates in terms. Nevertheless, Arsenal did it compared to teams which also built a new stadium, very well. I will give three examples to substantiate this.

Southampton: St. Mary’s Stadium is the “Saints”  since 2001. They were relegated in 2004, and balanced on the edge of bankruptcy. They returned in 2012 to the Premier League and the capacity of their stadium is only 32.689. One could say, that is half of the cost from the Emirates Stadium. According to Southampton itself, the stadium cost approximately € 45,000,000. That’s not even 10% of what Arsenal had to pay, and yet Southampton was in big trouble.

Derby County: The Pride Park Stadium is Derby’s stadium since 1997. Initially it went quite well for Derby County. But when they were relegated in 2004 and they returned only once to the Premier League. The capacity of the stadium is 33.502. And again that is only half of the Emirates Stadium. The cost of the stadium is estimated at € 28.000.000. Again this is relatively small to what Arsenal had to pay, only 6% of the total cost and yet Derby was in big trouble.

Middlesbrough FC: The Riverside Stadium has been Middlesbrough FC’s football stadium since 1995. But then they got into trouble and were relegated in 1997. In 1998 they returned in the Premier League and it seemed good at first. However, they were relegated again in 2009 and they still have not returned in the Premier League. The capacity of the stadium is 34.998. The construction cost is estimated (about 10 years before the Emirates stadium was built) around € 20,000,000. That’s not even 4% of the cost of the Emirates Stadium.

My point is that Arsenal has done it actually great. A payment of approximately 500 millions in 10 years, still you managed every year to qualify for the Champions League, while your best players got sold to competitors every year. Examples are Samir Nasri, Robin van Persie, Adebayor, Francesc Fabrégas, Gaël Clichy and Alex Song. Compare this with the above three teams, they all eventually encountered degradation or balanced on the edge of bankruptcy.

Alexis Arsenal Ozil new signing ArsenalArsenal FA CUP 2014 Wenger with fa cup trophy 2014

The new Arsenal

Last season Arsenal finally got their trophy. Arsenal won the FA Cup, a trophy which is highly rated in England.  This after a 120-minutes thriller against Hull City at Wembley. Last year the new era started for Arsenal. The number 10 of Real Madrid, Mesut Özil was attracted for a whopping € 50,000,000. The time of not being able to spend seemed to be over, with the arrival of Mesut. The year was still somewhat disappointing for the Arsenal fan, since Arsenal was the number 1 up to January in the Premier League. Eventually they won the FA Cup and hoped for more. The beginning of this hope is positive. For the first time in years Arsenal is spending. The number 9 of FC Barcelona, Alexis Sanchez has been purchased for a whopping € 45,000,000. In addition, the right-back of France Mathieu Debuchy, was purchased for € 15 million, David Ospina, Colombia’s keeper at the  most recent WC,  was signed to compete with keeper Szczęsny and  one of the biggest talents from England, 19 year old Calum Chambers,  has been purchased for a whopping € 14-20 million. In addition, there are many players still linked to Arsenal and we still have more than a month to go in the summer transfer period. Of course, there are no trophies won and nothing has been proven yet, but it seems as if the financial situation is stable and the Emirates stadium is fully paid off. These are great times for a Gunner and a year around this time we will see if the purchases and changes, have resulted in trophies.

De ommekeer in Noord-Londen


Arsene Wenger Arsenal logo

De teleurstelling bij Wenger en de fans.

Elke zomer was het weer hetzelfde liedje. Arsenal FC had een seizoen achter de rug waarin naast vrijwel elke prijs werd gegrepen, en het behalen van de vierde plek, die recht geeft op het spelen in de Champions League, werd door de fans gevierd als het winnen van de titel. Bij het gros van het publiek werd Arsenal dan ook gezien als een lachertje. Een club die altijd leuk mee voetbalt, enkele leuke spelers heeft, maar in de breedte en financieel tekort kwam om echt mee te doen voor de prijzen.

Arsenal-Invincibles-Squad-2003-04-Wat is dit weleens anders geweest bij de Noord-Londense club. Als voorbeeld het voetbaljaar 2003-2004, waarin Arsenal ongeslagen kampioen werd. Legendes als Thierry Henry, Dennis Bergkamp, Patrick Vieira, Robert Pires, Fredrik Ljungberg en Gilberto Silva vormden een werkelijk onverslaanbaar team in de Premier League, waardoor Arsenal zonder een nederlaag te slikken kampioen werd. Daarnaast had Arsenal nog een sterk jaar, waarin zij de CL finale wisten te behalen. In deze finale was FC Barcelona met 2-1 te sterk voor “The Gunners”. Na deze voor Arsenal verrassend sterke jaren is het eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan. Elk jaar vertrokken de beste spelers bij Arsenal en kwamen er middelmatige tot maximaal redelijk goede spelers voor in de plaats. Dit resulteerde in mindere resultaten, en het wachten van 10(!) jaar op een grote prijs.


Emirates StadiumWaarom?

Wat is de reden dat Arsenal zo ver afgezakt is? Wat je vaak hoort is dat coach Arsene Wenger een gierige coach is. Hij zou niet bereid zijn om te spenderen om zijn ploeg te versterken. Hij zou liever kijken naar goedkope opties, die hem meer mogelijkheden zouden geven dan dat hij een topspeler voor een astronomisch bedrag zou aanschaffen. Wat veel mensen echter vergaten was dat de financiële situatie van Arsenal gecompliceerd lag. Voordat het Emirates Stadium gebouwd was, speelde Arsenal in het prachtige Highbury. De regels rondom de zitplaatsen in stadia te Engeland werden destijds veranderd, hierdoor ging de capaciteit van het voormalig stadion Highbury, van 63.000 naar 38.000. Het verzoek om het stadion uit te breiden met meer zitplaatsen, zoals Manchester United dat deed met Old Trafford, werd afgewezen. Deze regeling bracht Arsenal in een slechte financiële situatie en betekende ook dat er veel minder fans dan voorheen terecht konden in het Highbury stadium. De enige oplossing was om een nieuw stadion te laten bouwen en op die manier de financiële situatie stabiel te krijgen en de capaciteit uit te breiden.

Het Emirates Stadium (zie foto) werd vanaf 2003 gebouwd en was klaar voor de afscheidswedstrijd van Dennis Bergkamp in 2006. Dit project kostte afgerond zo’n €500.000.000. Arsenal wist dat het een groot risico kon zijn, aangezien het om een zeer hoog bedrag ging, en zij geen rijke olie-eigenaar of sjeik ter beschikking hadden. Gezien de eerder genoemde situatie hadden zij echter geen keus en werd er besloten om het project te starten. In de beginjaren dat het stadion gebouwd werd, zijn er nog prijzen gewonnen en werd dus de finale van de Champions League bereikt, maar na 2004 duurde het tien jaar tot de eerstvolgende prijs volgde. Jaarlijks betaalde Arsenal in termijnen de kosten voor het Emirates af. Desondanks deed Arsenal het in vergelijking met ploegen die ook een nieuw stadion bouwden, het erg goed. Ik zal drie voorbeelden geven om dit te onderbouwen.

Southampton: St. Mary’s Stadium is sinds 2001 het stadion van de
“Saints”. Zij degradeerden in 2004, en balanceerden op de rand van faillissement. Pas in 2012 keerden zij terug in de Premier League en de capaciteit van hun stadion is slechts 32.689. Men zou kunnen zeggen dat, dat de helft is van het Emirates stadion. Volgens Southampton zelf kostte het stadion ongeveer €45.000.000. Dat is niet eens 10% van wat Arsenal moest betalen, en alsnog zat Southampton in grote problemen.

Derby County: The Pride Park Stadium is sinds 1997 Derby’s stadion. In eerste instantie verliep het vrij goed voor Derby County. Maar toen degradeerden zij in 2004 en keerden zij slechts sporadisch terug in de Premier League. De capaciteit van het stadion is 33.502. En dat is opnieuw slechts de helft van het Emirates stadion. De kosten van het stadion wordt geschat op  €28.000.000. Opnieuw is dit ten opzichte van wat Arsenal moest betalen slechts 6% van de totale kosten en alsnog zat Derby in grote problemen.

Middlesbrough FC: Het Riverside Stadion is sinds 1995 het voetbalstadion van Middlesbrough FC. Maar toen kwamen zij terecht in de hoek waar klappen vallen en degradeerden zij in 1997. In 1998 keerden zij terug en leek het goed te blijven gaan. In 2009 degradeerden zij echter weer en tot op heden keerden zij nog niet terug in de Premier League. De capaciteit van het stadion is 34.998. De bouw kosten wordt geschat  (ongeveer 10 jaar voordat het Emirates stadion is gebouwd) rond €20.000.000. Dat is niet eens 4% van de kosten van het Emirates stadion.

Mijn punt is dat Arsenal het eigenlijk geweldig heeft gedaan. Een betaling van ongeveer 500 miljoen aflossen in 10 jaar, elk jaar je weten te kwalificeren voor de Champions League, terwijl je beste spelers jaar in, jaar uit worden verkocht aan de concurrenten. Voorbeelden zijn Samir Nasri, Adebayor, Robin van Persie, Francesc Fabrégas, Gaël Clichy en Alex Song. Vergelijk dit met de drie bovengenoemde ploegen, zij stuitten uiteindelijk allemaal af op degradatie of balanceerden op de rand van faillissement.


Alexis Arsenal Ozil new signing ArsenalArsenal FA CUP 2014 Wenger with fa cup trophy 2014

Het nieuwe Arsenal

Afgelopen jaar werd de prijsdroogte dan eindelijk doorbroken. Arsenal wist in een bewogen jaar, de in Engeland hoog aangeslagen FA Cup te bemachtigen. Dit na een thriller van 120 minuten tegen Hull City op Wembley. Afgelopen jaar begon het nieuwe era voor Arsenal. De nummer 10 van Real Madrid, Mesut Özil werd aangetrokken voor maar liefst €50.000.000. De tijd van het niet kunnen spenderen leek over te zijn, met de komst van Mesut. Het jaar was alsnog enigzins teleurstellend voor de Arsenal fan, aangezien Arsenal tot aan januari de nummer  1 was in de Premier League. Uiteindelijk wonnen zij de FA Cup en werd er gehoopt op meer. Het begin van deze hoop is positief. Voor het eerst sinds jaren is Arsenal aan het spenderen. De nummer 9 van FC Barcelona, Alexis Sanchez is aangeschaft voor maar liefst €45.000.000. Daarnaast is de rechtsback van Frankrijk, Mathieu Debuchy aangeschaft voor €15 miljoen, is David Ospina, de keeper van Colombia op het afgelopen WK, aangetrokken om te concurreren met keeper Szczęsny en is een van de grootste talenten uit Engeland, Calum Chambers, aangetrokken voor maar liefst €14-20 miljoen. Daarnaast worden er vele spelers nog steeds gelinkt aan Arsenal en hebben we nog ruim een maand in de gaan in de zomerse transferperiode. Er zijn natuurlijk nog geen prijzen gewonnen en nog niets is bewezen, maar het lijkt alsof de financiële situatie weer helemaal stabiel is en het Emirates stadion volledig is afbetaald. Voor een Gunner zijn dit mooie tijden en over een jaar rond deze tijd zullen we zien of de aankopen en veranderingen, prijzen hebben opgeleverd.